Weer een dag voorbij, weer een dag heen en weer op de fiets al glibberend een baan zien te vinden waar je fatsoenlijk kan fietsen zonder dat je uitglijdt. Ik heb het weer gered maar ben het zó zat, die sneeuwtroep. En met mij heel veel anderen, maar sinds wanneer heeft de mens iets te zeggen over moeder natuur ???

Ik ben de dinsdag op de bank kwijt, dikke ellende, mijn "collega" wilde weer 4 dagen gaan werken, grrr ik snap haar wel ... maar potverdikke, ik werk niet omdat ik mij verveel thuis ... in tegendeel ! Het komt wel weer goed, dat weet ik wel, het is bijna ieder jaar zo .. een periode van weinig werk en plots weer druk, ik maak mij niet zo druk en probeer te genieten van de rust. Nou ja .. genieten is best moeilijk als je steeds druk bent geweest, rustig aan doen zit nog niet écht in het 'gestel'. Komt wel. Morgen is weer normaal dus kan ik weer aan de slag.

Er gaat een heel verhaal aan vooraf maar het komt kort op dit neer: We hebben ernstige problemen met iemand van een platform hier in de wijk, die denkt dat het 'zijn' huizen zijn en dat hij dus mag beslissen over het hoe en wat er gebeurd in de wijk. Het komt erop neer dat hij vindt dat wij niet moeten zeuren dat we haast niet het erf af kunnen omdat er auto's staan geparkeerd recht tegenover onze afrit, dat containers voor je afrit héél gewoon zijn en dat je vooral niet moet vragen of er in het plaatselijke krantje nieuwe wetten omtrent erfbeplanting kunnen komen te staan, aangezien onze buren het heel gewoon vinden bomen te planten op de erfgrens van zo'n 2 meter hoog, weg uitzicht en dat voor een paar vogeltjes (omdat haar moeder zaliger ook zo van vogeltjes hield zucht). We zijn de klos, we zijn echter niet zo dat wij direct ja en amen zeggen en we halen altijd ons recht. Contact opgenomen met het Meldpunt Overlast, die het wel heel erg interessant vond en morgen even bij ons komt praten, want 'dit kan natuurlijk niet' was zijn reactie.  Wij zijn reuze benieuwd én uiteraard voorbereid op dit gesprek middels korte verslagen en foto's. Wordt vervolgd dus.

Zo gaat een gewone dag ineens heel anders, anders dan je zou verwachten als je s'morgens je ogen open doet, maar dat kan ons niet veel schelen. Wij leven wel vaker van de ene in het andere probleem, je hebt er al genoeg over kunnen lezen

Gelukkig gaat het er hier verder rustig aan toe.